dilimi yardım önce- kapıyı sessizliğe örtüp yalınayak koşturdum
dönüp durdum çevremde; renkler, iplikler, dikiş iğneleri, tahtakurusu ısırıkları
gece desen soğuğa çarpan demirlerden binlerce çan etkisi
çekmeceleri sarsıyor,
sözcükleri uçuruyordu patladıkça kağıtlara sarılmış silahlar

yok
tanımadığım eşyalarla bakışırken soyunamıyordum


dilimi yardım sonra- tekrar tekrar

şimdi yokluğunu çektiğim bütünlüğe doğru yorulur acısı

`I dont need sound to talk to me`

 

massive attacked!

uç uç uç ve sonra kon tepeye
peşinden koşan zebaniler
ellerinde taşıdıkları sözcüklerle parçalar rüyalarını
uç uç uç ve sonra kon tepeye